Öldüm Ben Bu Gece.!

 

Ölüm düştü içime bu gece. Günün sorumluluklarını yerine getirmiş, yatağıma geçmiş, ailemi ve arkadaşlarımı düşünmeye başlamıştım. Nereden çıktı bilmiyorum, çıkageldi önüme, oturdu düşüncelerimin tam ortasına. Sevdiklerimi kaybetmeyi çok düşünmüştüm, kendi ölümümü ise çok düşündüğümü sanıyordum. Bu kadar gerçek değilmiş önceki hayallerim.

 

 

 

 

Ölümden korkmuyorum aslında, biliyorum hepimizin başında, sırası gelen alıyor biletini. Hayatta yapacaklarımı bitirmeden gitmek koyuyor, belki hiç bitmeyecek yapmak istenenler ama yolun henüz başındayken sona gelmiş olma düşüncesi hiç hoş değil. Garip kareler beliriyor zihnimde, çoğu siyah beyaz, yaşadığım filmden birer alıntı gibi. Boğazımda bir düğüm, alnımın orta yerine taht kurmuş bir ağrı ve sıyrılamadığım bir ölüm düşüncesi.

 

 

Gidersem ne kaybederim ve gidersem ne kaybederler soruları meşgul ediyor en çok. Benim için mutsuz bir son, ailemi düşünmeye gerek yok, yıkılırlar. Merak kısmı arkadaşlar ile ilgili. Neler yaparlar, neler düşünürler, neler söylerler. Öğrendikleri anda tepkileri nasıl olur acaba, tahmin edemiyorum, kimler umursamaz, kimler düşündüğümden fazla üzülür. Yaptığım hareketlerde umursamazken kimseyi, ölmem durumunda insanların ne düşüneceğini merak ediyorum çokça, garip. Ölmeden önce bir ölüm seremonisi düzenlemeliyim sanırım, gerçekçi olmasa da fazla, bir nebze olsun merakımı giderir en azından. Ölümü bu kadar ciddi düşünürken bile başka merakların hakim olması da saçma, yine garip bir çelişki içinde bu gidici beden.

 

 

Sonsuzluğa inanmak istiyor insan böyle durumlarda, kaybolmak istemiyor, iz bırakmak yetmiyor, olmak istiyor, burada olmasa da başka bir yerde, buradakileri görmek kaydıyla.

 

 

Bütün işlevleri elinden alınmış olmak, ölümün en güzel tanımı şu anda benim için. Eylemsiz, sıfatsız ve isimsiz olmak, kaybolmak, yok olmak. Sahil kenarında unutulmuş bavul denir ya hep, o bile şu anda ölümden çok iyi durumda, gözümde.

 

 

Biraz da sahip olamamaktır aslında ölüm, sahip olduklarını bırakmak ya da. Eskisi gibi olmaması hiçbir şeyin, çok uzak olmak yaşayanlara, yaşananlara. Bir burukluk hissi yayılıyor bunları düşündükçe, buruk olmak biraz da ölüm. Üzülmek, özlemek, sevmek, merak etmek, anımsamak bazen ve en kötüsü kaybetmek bir hayatı, birçok insanı. Düşündüm de, her veda aslında bir ölümdür aynı zamanda.

 


Veda Ettiklerime öldüm ben bu gece..Sahip olamadıklarıma öldüm..Eskisi Gibi olamayacak Güzel Ama kirlenmiş hatıralarıma Öldüm..Severken Özlem Duymaya öldüm..Hatırlanmamaya,Umursanmamaya Öldüm..Ordasın Ve Herşeyin Bensiz de Olduğunu Gördüm de Öldüm..

Ve Evet Gerçekten Öldüm Bu Gece..



Kaybetmek birini, bir hayatı. Bugüne kadar çok öldüğüm için bu denli acıtıyor belki yüreğimi. Bu tür cümlelerde hep beyin derdim, konu ölümken bu da değişti, yürek oldu.

 

 

Ölmeden ölümü yaşattı bana bu gece, çok değiştiğimi hissediyorum, bir şeyler hissedebilmek iyi geliyor ama hala. Yarın farklı, yaşam dolu,önceliklerini tekrar düzenleyip, önceliklerine odaklanmış biri olarak uyanmak tek dileğim.

 

Öldüm Dediysem..

Döndüm..

Biraz DAha sensiz Umut dolu Döndüm..


Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !